« و خداوند كسانى را كه تقوا پيشه كردند ، با رستگارى رهايى مىبخشد . » « 1 » ( و لا يفتقر من كفاه ) فقير نخواهد شد ، آن كه خداوند او را غنى سازد . منظور امام عليه السّلام از فقر و غنا ، در آخرت است و نه دنيا ؛ چه آن كه در جايى ديگر از نهج‌البلاغه آمده است : « توانگرى و درويشى آن‌گاه آشكار شود - كه در قيامت - بر كردگار عرضه شود . » « 2 » ( فإنّه أرجح ما وزن و أفضل ما خزن ) برخى ضمير در « فانه » را به حمد و ستايش باز مىگردانند و برخى ديگر مرجع ضمير را خداوند مىدانند ؛ هرچند كه « ما » ى موصول بيشتر براى غير عاقل به كار مىرود . به هر حال مسأله روشن بوده و ستايش تنها مخصوص خداوند است . كلمه توحيد ( و أشهد أن لا إله الا اللّه وحده لا شريك له ) هيچ سخنى كامل‌تر و سترگ‌تر از گواهى به يگانگى خداوند نيست كه اخلاص و تنزيه و توحيد را در بر دارد و پايه تمام اصول عقايد اسلام است . اين سخن نقطه تمايز اسلام از ديگر اديان بوده و ايمان و باور به آن بدون تكرار و بازگويى كفايت نمىكند . بر هر مسلمانى است كه در روز و شب بارها آن را تكرار كند ، آن هنگام كه در پيشگاه خدا به نماز ايستاده است . افزون بر اين ، ايمان به توحيد ، پيوند استوارى با اخلاق و تربيت داشته و بر رفتارها و عادتها ، اثر مىگذارد ؛ چه آن كه ايمان به حقيقت ، عدالت و مساوات است .

--> ( 1 ) . وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا زمر / 39 : 61 . ( 2 ) . « الغنى و الفقر بعد العرض على اللّه » نهج‌البلاغه : قصار 445 .